„Parowy otwieracz do listów”

Te niebieskie kreski to żyły czy ślady po atramencie?

Świsnęłam jak pocisk - zamiast Maggi czuję klej.

A oczy jej pokicały to w prawo, to w lewo.

Wciągnęła makaron, wytarła usta serwetką

i nie wiem, o czym kopano się pod stołem.

Jeśli na dwie osoby jedna zbiera znaczki,

a druga jest grafologiem - obie kłamią.

Proszę nie krwawić. Przy mnie się nie umiera.

No, i masz! Ukroiła sobie palec przy drugim daniu.

Są przedmioty, których nie można otworzyć zębami.

22.09.2011 r.

„Diamond Mary”

Kot zawsze przychodzi do ciebie po ciemku jak nocny strażnik.

Pulsująco mruga i mruczy bez dedykacji.

Czarty, paciorki, Baby Jagi... Wszystko, co się błyszczy,

szczerzy kły i broczy krwią - wymyślone, ciut groźne dla otoczenia.

A w tle kolędy, soundtracki i nieme nawoływania.

O tej Mary to kłamałeś, żeby mnie przestraszyć?

Że oczy, że suknia, że diamenty... One zamieniają jej ofiary

w asymetryczne bryły lodu, gdy tylko na nie zerkną.

Dokąd biegnie ten koń? Nie ma oczu. Prowokuje cię.

Schyl się, bo zaraz wskoczy przez okno,

a kopytami strąci świecznik z parapetu.

I wcale nie zasnęłam na pasterce.

Ja tylko, ja tylko... Poczułam się tak bezpiecznie.

Robi kreski na ścianie. Rodzice się wściekną, gdy wrócą.

22.06.2011 r.

„Jaskrawy”

Pomilczmy o sprawach (po)ważnych. Leżą na wierzchu.

Kiedy kochasz mnie bardziej? W tej czerwonej sukience od ciebie

czy jak wyjeżdżam w dwutygodniową delegację?

Naturalnie, pocałowałabym cię, ale szminka była za droga.

Lepiej zajmij się krzyżykiem chowanym za plecami.

O czym myślisz najciszej? Zapomniałeś o moich urodzinach - drobiazg.

Skończyły mi się dni płodne. Wieczorem poudajemy namiętność w skarpetkach.

Nie pamiętam cyrylicy, ale wiem, że na końcu jest „ja”.

A teraz porozmawiajmy o kolorze twojego auta/moich paznokci.

12.06.2011 r.

„Rolety zewnętrzne”

Czym się różni garażowane auto od butów chowanych do pudełka?

Ktoś życzliwy rzekł kiedyś: Jak masz raka, to umrzesz. Czysty schemat.

Spodziewałaś się mleka z miodem?

Do jutra w sepii. Później zamienisz mnie na doniczkę z sukulentem.

To nie jest tak, że ja, to tylko szaroszmaragdowy odcień oczu?

Każdy fotograf ma to do siebie,

że z przesadną starannością zwraca uwagę na szczegóły.

W jaki sposób aniołowie czyszczą skrzydła?

Montują je na plecach i wchodzą pod prysznic?

Musisz się jeszcze wiele nauczyć, rzekłbyś,

gdybyś chował się za zasłoną i pilnował, czy jestem.

I czy jestem dzielna.

K A Ż D Y  R O B I  U N I K I . . .

Pies nie wyje do księżyca. Księżyc nie świeci na psa.

6.06.2011 r.

„Nadinterpretacja słowa pech”

Plusk buta w kałuży? Przecież nie padało.

Wykluczam istnienie miejsca, w którym u progu stawia się drabinę,

a gdy przychodzi śmierć, nikt nie stuka nerwowo obcasem, tylko budzi.

Twój płaszcz od listopada suszy się nie balkonie.

Ostrzegałam, żebyś nie chodził blisko krawężnika.

Czy to nie głupie - rzucać palenie, mając raka piersi?

Jak by dołączyć miał ten drugi, w ramach dotrzymania towarzystwa.

Być może, lubi zadymione pomieszczenia.

Jesień wiosną odbywa się dość często.

Wtedy wszystko się buntuje.

Pamiętasz tę chudą dziewczynę? Ja też nie.

24.05.2011 r.

„Kwestia nazewnictwa”

Matyldo, znów jestem starsza o rok.

Każda zmarszczka przecina inną.

Codziennie nowy włos się srebrzy.

Od kilku lat powieki boją się domknąć.

Jak wywołać wilka z lasu, żeby wpadł w zasadzkę?

Kolekcje perfum, apaszek, a dalej różne kroje czerni.

W nocy przewijają się obrazki: jezioro, pola, czerwone auto, czyjś ślub.

A ja wciąż z niczym.

Jakkolwiek duży lasek brzozowy, konkubent i bar sałatkowy

dla tych, co karzą kubki smakowe podróbkami z soi - to nic. Nic mojego.

Niegdyś miałyśmy brązowe oczy, pergaminową cerę i maleńkie torebki z koronką.

Dziś - podarunek od Alzheimera, odłożone pieniądze na pogrzeb

i niepisaną umowę z Panem Bogiem

na wynajem niewielkiego pokoiku w niebie z widokiem na morze.

Czy można zerkać na słońce cudzymi oczyma?

24.05.2011 r.

„Stan tużpoodkochaniowy”

Od ‘gdybyś’ nie wypada zaczynać wiązki o kochaniu.

Motyle nagle wyfrunęły spod fałdek.

Eliksir, jakby na złość, zamienił księcia w żabę.

Amorek strzałę wyjął z rany, bo skończył mu się przydział.

A ja przeżywam kolejną śmierć własnych tkanek,

z których co druga jest lesbijką.

W ogródku bałwan protezą ręki kopie tunel.

Drugą zmienia wysokość położenia nosa.

Ponadto twierdzi, że jest czarny

i jeszcze w kwietniu wyruszy na podbój Jamajki.

O tej porze roku nie rosną poziomki.

Nie rośnie nawet chęć.

19.05.2011 r.

„Trafiony-zatopiony”

Widziałam topielca. Miał grymas wywołany płaczem.

Na skróty po lodzie. Bez łyżew. Lat siedemdziesiąt osiem.

Biegła znajomość łaciny i rosyjskiego.

Staruszkowie zwykle umierają oczekiwanie. W fotelu. Z kotem na kolanach.

Odkładają okulary, krzyżują ręce. Finisz.

Czy w agonii liczy się barany? Jeden - zegarek nie przestaje tykać.

I już trafia szlag. Rozproszenie, rozchwianie.

Dwa - uszczelka przy głównym zaworze chyba puściła.

Zaraz sąsiad będzie się awanturować.

Trzy - ktoś z góry szura krzesłem. Przesuwa? Odkurza.

Cztery - sól w kuchni się rozsypała. Tfu, tfu.

Dobrze, że kot nie jest czarny.

Pięć - znowu przeciąg. Okno się nie domyka.

Nie ma kto naprawić.

Sześć - mucha sfrunęła z nosa na usta. Kretynka!

Siedem - stuk, stuk, stuk na klatce... Nieparzyście.

Chyba obcas jej się złamał.

Noga raczej nie, boby tak nie klęła...

Do siedmiu liczyć najbezpieczniej.

Ale kto da gwarancję,

że kot zapisany długopisem z niebieskim wkładem nie będzie czarny?

7.05.2011 r.