„Trafiony-zatopiony”

Widziałam topielca. Miał grymas wywołany płaczem.

Na skróty po lodzie. Bez łyżew. Lat siedemdziesiąt osiem.

Biegła znajomość łaciny i rosyjskiego.

Staruszkowie zwykle umierają oczekiwanie. W fotelu. Z kotem na kolanach.

Odkładają okulary, krzyżują ręce. Finisz.

Czy w agonii liczy się barany? Jeden - zegarek nie przestaje tykać.

I już trafia szlag. Rozproszenie, rozchwianie.

Dwa - uszczelka przy głównym zaworze chyba puściła.

Zaraz sąsiad będzie się awanturować.

Trzy - ktoś z góry szura krzesłem. Przesuwa? Odkurza.

Cztery - sól w kuchni się rozsypała. Tfu, tfu.

Dobrze, że kot nie jest czarny.

Pięć - znowu przeciąg. Okno się nie domyka.

Nie ma kto naprawić.

Sześć - mucha sfrunęła z nosa na usta. Kretynka!

Siedem - stuk, stuk, stuk na klatce... Nieparzyście.

Chyba obcas jej się złamał.

Noga raczej nie, boby tak nie klęła...

Do siedmiu liczyć najbezpieczniej.

Ale kto da gwarancję,

że kot zapisany długopisem z niebieskim wkładem nie będzie czarny?

7.05.2011 r.